RZECZYWISTOŚĆ I SNY - 50 lat sztuki w opolskiej Galerii

Lokalizacja Galeria Sztuki Współczesnej
Czas 26.10.2008

 

/m
 

 

Rzeczywistość i sny - 50 lat sztuki w opolskiej galerii

Reality and dreams-50 years of art at the Opole Gallery

Realität und Träume - 50 Jahre Kunst in der Oppelner Galerie

Wystawa Jubileuszowa w Galerii Sztuki Współczesnej w Opolu jest prezentacją najciekawszych twórców ostatnich dziesięcioleci, którzy wpłynęli znacząco na kształt sztuki współczesnej w Polsce. Istniejące od 1958 r. Biuro Wystaw Artystycznych w Opolu, a następnie, od 1992 r., jego prawna następczyni Galeria Sztuki Współczesnej promuje twórczość artystów lokalnych - związanych z Opolszczyzną, ale głównie stara się ukazywać aktualne wydarzenia artystyczne. Wystawa ?Rzeczywistość i sny - 50 lat sztuki w opolskiej galerii" jest próbą usystematyzowania ważnych artefaktów w sztuce polskiej z perspektywy wystaw organizowanych przez dziesięciolecia w opolskiej galerii. Twórczość prezentowanych tu 20 artystów dość umownie, ale świadomie podzielona została na dwie grupy tematyczne: rzeczywistość i sny. RZECZYWISTOŚĆ jest hasłem skupiającym na wystawie artystów, którzy w swojej twórczości analizowali  świat, przedstawiając jego piękno jak i dramat człowieka uwikłanego w codzienność. Na wystawie będzie można zobaczyć prace autorów interpretujących rzeczywistość zastaną: polityczną, społeczną jak również podejmujących w swej twórczości temat indywidualnych zmagań ludzi z codziennością. Ważną postacią, nie pozwalającą zapomnieć o okropnościach II wojny światowej, jest, niedawno zmarły, wielki twórca teatru oraz plastyki - Józef Szajna. W Opolu widzimy jego ?kukły" - postacie cierpiących kobiet wyniszczonych przez najgorszą formę rzeczywistości, jaką jest wojna (Kobieta z rurką, Kobieta ciężarna).

            W każdej dekadzie podejmowano próby analizy rzeczywistości - nie tylko traumatycznych wspomnień, ale również zapisu zdumiewającej nas teraźniejszości. Edward Dwurnik w obrazie Moje podwórko ukazuje szarą rzeczywistość małych społeczności lat siedemdziesiątych. Łukasz Korolkiewicz (Okno na podwórze), Wiesław Szamborski (Chmury nad Gdańskiem) odnoszą się do rzeczywistości lat osiemdziesiątych, do dramatycznych wydarzeń stanu wojennego i jego konsekwencji. Absurd tamtych dni widoczny jest w wielu pracach artystów tworzących poza oficjalnym obiegiem sztuki. Ważnym znakiem tej dekady była akcja zainicjowana przez Marka Sapetto, w ramach ruchu niezależnych twórców pt. Walizka. Walizka ?wypełniona" jest małymi pracami, które sprawnie można zawiesić w mieszkaniach,
na niezależnych wystawach (Walizka: Świeczka, Budowniczy Piramid, Klatka, Kompas, Zamknięte drzwi, Śledź po gdańsku, Wielka szarość, Głosiciel prawdy, Strzelnica, Świeca dymna).

Innym razem rzeczywiste obrazy, postaci i przedmioty odnoszą nas do symbolicznych znaczeń. Umieszczone na tle odcieni fioletów i głębokiej czerni zmieniają swoje znaczenie, powodują niepokój oglądającego. Takie wrażenia odnosimy oglądając prace Antoniego Fałata (Koniec wieku, koniec Europy II).

Słowo SNY na opolskiej wystawie wywołuje artystów, którzy penetrowali naszą podświadomość. Surrealizm, ukazujący lęk, obawy i piękno poprzez zaskakujące metafory, oniryczne symbole, towarzyszył wielu twórcom przez ostatnie dziesięciolecia. W Polsce szczególny charakter przybiera ukazywanie wątków nierzeczywistych, podszyte jest ono głęboko zakorzenioną tradycją Romantyzmu (Władysław Hasior, Jerzy Duda - Gracz), gdzie w zmitologizowny sposób ukazuje się wątki historii czy ?polskości". Na wystawie w opolskiej galerii można zobaczyć klasyków surrealizmu polskiego. W twórczości każdego z artystów skupionych wokół słowa SNY widzimy subiektywną  ?trawestację" tego zjawiska w sztuce. Metafizyczne prace Zbigniewa Makowskiego, w których rozpoznajemy twarze, znaki, napisy umieszczone
w nierzeczywistych układach (Trivia, Geraldine). Artysta wprowadza nas w intelektualną grę z metafizyczną przestrzenią swych prac. Rysunek
i kompozycja mają tu niezwykle ważne znaczenie. Przedmiot wyrwany z codziennego otoczenia, pomimo geometrycznej staranności układu, staje się demoniczny, nabiera nowych, nierzeczywistych znaczeń. Podobnie odbieramy prace Kazimierza Mikulskiego, przesycone dodatkowo erotyką i zmysłowością drzew-kobiet, kwiatów (Panna młoda - bukiet ślubny). Bardzo efektownie prezentuje się w tym kontekście twórczość Zdzisława Beksińskiego, demoniczna i pełna wewnętrznych dramatów autora. Niezwykle ważne stają się prace Erny Rosenstein, która łączy to, co rzeczywiste ze światem fantazji. Rosenstein prowadzi nas do świata własnych snów i nostalgicznych wspomnień (Piąta pora roku, Nocny odlot Pegaza). Wystawa ponadto skupia wiele innych, istotnych nazwisk dla sztuki polskiej i światowej: m.in. Jan Lebenstein, Maria Jarema.


Poza oficjalnym obiegiem sztuki pozostają nadal obrazy opolskich twórców, którzy jednak doskonale wpisują się w koncepcję ekspozycji. Zenon Henryk Rachwalski niczym Francis Bacon krzyczy do nas ze swych obrazów - mar sennych. Jego prace pełne są dramatycznej ekspresji i wyalienowania w nieokreślonej przestrzeni. Na wystawie wkraczamy również w bardziej subtelny świat onirycznych wspomnień ukazanych w obrazach Bolesława Polnara. Słowo SNY określa również twórczość Władysława Początka.

Wystawa ?Rzeczywistość i sny - 50 lat sztuki w opolskiej galerii" ukazuje kolejne lata zmagań artystycznych ze światem, gdzie czasem trudno odróżnić jawę od snu. Przerażające doświadczenia wojny, szara rzeczywistość i dramat czasów PRL-u miały silny wpływ na artystów, których prace prezentujemy. Warto również zatrzymać się przy obrazach z lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia, jak również tych najnowszych
z lat 2000 - 2008 (Łukasz Korolkiewicz, Zbigniew Makowski, Marek Sapetto, Antoni Fałat). Tutaj również sen miesza się z rzeczywistością - już bardziej medialną, skupioną wokół konsumpcji, ale niepozbawioną metafizycznych znaczeń. Zamysłem organizatorów wystawy było ukazanie problemów społecznych, obaw i marzeń artystów tworzących przez ostatnie 50 lat. W sposób oczywisty, wystawa ?Rzeczywistość i sny - 50 lat sztuki w opolskiej galerii", nie jest pełnym obrazem tych doświadczeń, jednak w znaczący sposób sygnalizuje obecność ważnych postaci i dzieł dla polskiej sztuki współczesnej.  

 

&nbsnbsp;

/m

                                                                 

BIOGRAFIE ARTYSTÓW BIORACYCH UDZIAł W WYSTAWIE: 

 

Zdzisław Beksiński

Urodził się w 1929 r. w Sanoku, zmarł w 2005 r. w Warszawie. Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej (1952 r.). Interesował się fotografią (1953-1960), rysunkiem, grafiką, malarstwem, rzeźbą. Po ukończeniu studiów na Politechnice Krakowskiej Z. Beksiński wrócił do rodzinnego Sanoka. Już w pierwszej połowie lat pięćdziesiątych wykonał dojrzałe prace fotograficzne, a także zainteresował się malarstwem.
W 1959 r. brał udział w prestiżowej ?III Wystawie Sztuki Nowoczesnej" w  Zachęcie w Warszawie. W 1960 r. prezentował swe prace na ekspozycji przygotowanej z okazji Kongresu AICA w Krakowie. W końcu lat pięćdziesiątych i na początku sześćdziesiątych Beksiński był jednym z najciekawszych polskich malarzy; odwoływał się do poezji Rainera Marii Rilkego (obraz MALTE) i treści egzystencjalnych. Około 1960 r. wykonywał prace graficzne o ekspresjonistyczno-turpistycznej formie. W drugiej połowie lat sześćdziesiątych poświęcił się grafice i rysunkowi nasyconym perwersyjnymi erotycznymi obsesjami, które przenikały się z symbolami śmierci. Ta stylistyka towarzyszyła mu do końca drogi twórczej. Artysta stał się jednym z najbardziej popularnych polskich plastyków drugiej połowy XX w.

 

Jan Cybis

Urodził się 1897 r. we Wróblinie, zmarł w 1972r. w Warszawie. Początkowo studiował nauki prawne, które porzucił w 1919 r., następnie kształcił się we wrocławskiej Akademii Sztuki i Przemysłu Artystycznego. W latach 1921-1924 uczył się w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Malarz, pedagog i krytyk sztuki. Współzałożyciel grupy kapistów, z którą przebywał od 1924. w Paryżu. Był czołowym reprezentantem nurtu kolorystycznego w malarstwie lat trzydziestych i sztuce powojennej. Zasadniczy wpływ na kształtowanie się jego postawy artystycznej wywarły estetyczne koncepcje Paula Cezann,a i Pierre`a Bonnarda. Malował głównie pejzaże i martwe natury. W okresie powojennym artysta uprawiał obok techniki olejnej akwarelę i rysunek. W 1937 r. objął funkcję redaktora naczelnego "Głosu Plastyków".  W 1945r. został profesorem ASP w Warszawie. W latach 1955-1957 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Sopocie W 1955r. otrzymał Nagrodę Państwową I stopnia za całokształt twórczości malarskiej i Medal 10 - lecia Polski Ludowej. W 1973r. ustanowiono doroczną nagrodę jego imienia w zakresie malarstwa.

 

Jerzy Duda-Gracz

Urodził się w 1941 r. w Częstochowie, zmarł w 2004 r. w Łagowie. Studiował na Wydziale Grafiki w Katowicach (filia Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie). Dyplom otrzymał w 1968 r. Był wykładowcą na Uniwersytecie Śląskim i w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Wystawy, w jakich uczestniczył Duda-Gracz odbywały się m.in. w Tokio, Paryżu, Sztokholmie, Londynie, Berlinie, Moskwie i Rzymie. Jego prace  były eksponowane na Biennale Sztuki w Wenecji, na 20. i 21. Targach Sztuki w Kolonii i na EXPO'92 w Sewilli. Artysta w swoich dziełach w sposób karykaturalny, groteskowy przedstawia rzeczywistość. Deformuje postaci uwypuklając tym samym istotę obrazowanej sytuacji, miejsca, typu osoby. Jego prace można zobaczyć w wielu zbiorach.

 

Edward Dwurnik

 Urodzony 19 kwietnia 1943 r. w Radzyminie. Malarz, rysownik i grafik. Studiował w latach 1963-1970 na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Duży wpływ na jego twórczość miała wystawa prymitywisty Nikifora - przyjął zbliżony doń styl obrazowania. Powstają rysunki, a w 1966 r. obrazy z cyklu Podróże autostopem -  najstarszego i najliczniejszego w jego dorobku, kontynuowanego do dziś. Przedstawia w nich obraz miast ukazując najbardziej charakterystyczne motywy i skojarzenia z daną społecznością. Inna ważne cykle prac:  Sportowcy, Robotnicy. W latach osiemdziesiątych malarstwo Dwurnika stało się ekspresyjne i dramatyczne, miało niejednokrotnie wymowę polityczną. Zawsze, tak czy inaczej, odnosiło się do współczesnych spraw i realiów. Brał udział m.in. w Documentach 7 w Kassel, Biennale Młodych w Paryżu, XIX Biennale Sztuki w Sao Paulo. Prace artysty znajdują się w wielu zbiorach w kraju i zagranicą.

 

 Antoni Fałat

Urodzony w 1942 r. w Warszawie, studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie; dyplom uzyskał w roku 1969. Uprawia głównie malarstwo, ale także rysunek, grafikę użytkową i tkaninę artystyczną. Rok po ukończeniu studiów przyłączył się do grona współzałożycieli warszawskiej Grupy Aut (Aut Pictura, Aut Nihil), której program streszczał się w haśle: ?polska figuracja, polski styl, polska egzotyka" (tak brzmiał tytuł wystawy pokazanej w 1970 r. w warszawskiej Galerii MDM). Fałat związany był z nurtem nowej figuracji. Upodobał sobie postać ludzką jako podstawowy temat i formę w swoich pracach. Zazwyczaj kształtuje ją płaską plamą, upozowaną, przeważnie umieszczoną na osi obrazu, ujętą frontalnie, reprezentacyjnie. Ukazuje również kilka postaci, grupy ludzi z najbliższego otoczenia. Inspiracje czerpie z prywatnych fotografii, starych zdjęć. Prace wprowadzają widza w jarmarczną aurę prowincjonalnych miasteczek. Około roku 1985 prawie całkowicie skupił się na kreowaniu nieco teatralnie zaaranżowanych sytuacji. Pełnią one funkcję ?modeli" przyszłych obrazów a ich fotograficzne rejestracje stanowią rodzaje notatek, szkiców do kompozycji malarskich. Zabiegi malarskie sytuują twórczość Fałata na granicy nowej figuracji i hiperrealizmu. Charakterystyczne barwy w jego pracach to czerń, biel i szarości, czasami urozmaicone ultramaryną lub odcieniami zieleni. W latach siedemdziesiątych Fałat brał aktywny udział w przeglądowych wystawach pokoleniowych, m.in. w Festiwalach Malarstwa Polskiego w Szczecinie (1970, 1974, 1978, 1980), w Festiwalach Sztuk Pięknych w warszawskiej Zachęcie (1970, 1972, 1974; podczas III Festiwalu, w roku 1970, otrzymał złoty medal w dziedzinie malarstwa). W latach osiemdziesiątych  uczestniczył w ekspozycjach i spotkaniach organizowanych w ramach ruchu kultury niezależnej. W roku 1992 zainicjował powstanie prywatnej Europejskiej Akademii Sztuki w Warszawie, której jest rektorem.


Jerzy Grotowski

Urodził się w 1933 r. w Rzeszowie, zmarł w 1999 r. w Pontederze we Włoszech. Był reżyserem teatralnym (jednym z reformatorów polskiego teatru XX w.), praktykiem i teoretykiem kultury, badaczem zachowań ludzkich w metacodziennych sytuacjach, twórcą teorii teatru. W 1959 r. wraz z Ludwikiem Flaszenem objął Teatr 13 Rzędów w Opolu, który przekształcił w Teatr Laboratorium. Realizował w nim ideę teatru ubogiego, którego zadaniem było skupiać się na relacji aktorzy - widzowie. Debiutował w 1957 r. w Starym Teatrze w Krakowie, gdzie wyreżyserował Krzesła. Realizował w Polskim Radiu słuchowiska oparte na legendach chińskich, tybetańskich i staroindyjskim dramacie Siakuntala. Po zakończeniu działalności opolskiego teatru, Grotowski przeniósł się wraz z zespołem do Wrocławia. Tamtejszy teatr nazwał Instytutem Badania Metody Aktorskiej. Spośród przedstawień Grotowskiego największym rozgłosem na świecie cieszyły się: Apocalypsis Cum Figuris, Akropolis i Książę Niezłomny. W 1971 r. wrocławski teatr także zyskał miano Teatru Laboratorium. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych zespół odbył kilkanaście tournée za granicą, brał także udział we wszystkich znaczących festiwalach teatralnych.

 

Władysław Hasior

Urodził się w 1928 r. w Nowym Sączu, zmarł w 1999 r. w Krakowie. W 1947 r. rozpoczął naukę w Państwowym Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem pod kierunkiem prof. Antoniego Kenara. Kształcił się na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiował w pracowni prof. Mariana Wnuka w latach 1952-1958. Rzeźbiarz, malarz, scenograf, pedagog. Był twórcą wielu prowokujących i niekonwencjonalnych pomników i rzeźb plenerowych, zrealizowanych w Polsce i poza granicami kraju. Tuż po ukończeniu studiów powrócił do Zakopanego i do 1968 r. pracował jako wykładowca w Państwowym Liceum Technik Plastycznych; na początku lat siedemdziesiątych prowadził zajęcia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. W 1959 r. otrzymał stypendium francuskiego Ministerstwa Kultury, odbył podróż artystyczną do RFN, Belgii, Holandii, Francji i Włoch. Praktykował w paryskiej pracowni rzeźbiarza Osipa Zadkina. W 1961 r. został członkiem międzynarodowej grupy artystów i pisarzy Phases. W 1984 r. powstałaGaleria Autorska Władysława Hasiora w Muzeum Tatrzańskim (Stara Leżakownia) w Zakopanem

 

Maria Jarema

Urodzona w 1908 r. w Starym Samborze, zmarła w 1958 r. w Krakowie. Studiowała w krakowskiej Akademii Sztuki Pięknych na Wydziale Rzeźby, w pracowni Xawerego Dunikowskiego (1929-1935). Rzeźbiarka, malarka, scenograf. W okresie poprzedzającym wybuch wojny uprawiała przede wszystkim twórczość rzeźbiarską. Należała do grona najciekawszych osobowości artystycznych, skupionych po 1945 r. wokół Tadeusza Kantora z którego teatrem Cricot 2 była związana. Tworzyła formy zwarte, nawiązujące do świata organicznego; formy, których żywotność i sprężystość podkreślała gładka powierzchnia. Przed rokiem 1939 należała do lewicującej Grupy Krakowskiej. Tuż po 1945 r. tworzyła gwasze, tempery, akwarele. Skupiała się wtedy na rozwiązaniach fakturowych. Najwybitniejsze dzieła malarskie artystki powstały jednak w ciągu zaledwie kilku lat poprzedzających przedwczesną śmierć. Od kiedy w roku 1951 wykonała swoją pierwszą monotypię, interesowała ją postać ludzka, jej miejsce w przestrzeni, a także przedstawienie ruchu. Jej prace reprezentowały polską sztukę m.in. na Biennale w Wenecji (1958 r.) i  pośmiertnie na Biennale Sztuki Współczesnej w S?o Paulo (1961 r.).

 

Łukasz Korolkiewicz

Urodził się w Warszawie w 1948 r. Był studentem w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (1965-1971). Od 1996 r. jest profesorem. Jego ojciec Józef Korolkiewicz też był malarzem (portrecistą, pejzażystą), z jego rodziny pochodziło wielu artystów.  W latach siedemdziesiątych związany był z grupą ?Śmietanka" oraz ruchem ?O poprawę". Początkowo malował prace abstrakcje, następnie tworzy w stylistyce hiperrealizmu, nigdy jednak nie rezygnuje z piktoralnych wartości obrazu. W powstawaniu swych kompozycji posługuje się fotografią. Odmienny charakter mają jego z lat osiemdziesiątych, Artysta uczestniczy w tzw. ruchu niezależnym. Ł. Korolkiewicz komentuje rzeczywistość społeczną i polityczną w swoich pracach, ukazując ponure dni stanu wojennego i konsekwencje polityki władz tego okresu. Od początku lat dziewięćdziesiątych artysta ukazuje świat bardziej intymny, człowieka uwikłanego w codzienność. W 1983 r. otrzymał Nagrodę Komitetu Kultury Niezależnej ?Solidarności". W 1991 r. był laureatem Nagrody im. J. Cybisa.

 

Ryszard Kowal

Artysta urodził się w 1934 roku, zmarł w  2002 roku. Studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim malarstwo u prof. Zbigniewa Pronaszki  i prof. Wacława Taranczewskiego na Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Uprawiał malarstwo sztalugowe, monumentalne, wystawiennictwo, scenografię, wnętrzarstwo i rzeźbę.  W latach 1963 - 1966 był organizatorem ogólnopolskich wystaw rzeźby plenerowej w Opolu, równocześnie prowadził dział Sztuki Polskiej w Muzeum Śląska Opolskiego i zajęcia z historii sztuki w Liceum Sztuk Plastycznych w Opolu. Zorganizował  w Krapkowicach ( w Baszcie) punkt muzealny ze zbiorami lapidarium, archeologii i etnografii. W latach 1973- 1975 był organizatorem ogólnopolskiego sympozjum plastycznego ? Krapkowice? 73".  Tworzył zarówno sztukę figuratywną, charakteryzującą się dużą ekspresją, nawiązującą często do różnych okresów historii sztuki, jak również kompozycje abstrakcyjne, które cechuje fascynacja znakiem plastycznym.

 

Jan Lebenstein

Urodził się w 1930 r. w Brześciu Litewskim, zmarł w roku 1999 w Krakowie.
Studiował malarstwo w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (1948-1954) pod kierunkiem Artura nachta-Szamborskiego. Zadebiutował podczas ?Ogolnopolskiej Wystawy Młodej Plastyki" w warszawskim Arsenale (1955 r.). W roku 1956 Lebenstein związał się
z niezależnym ?Teatrem na Tarczyńskiej", prowadzonym przez Mirona Białoszewskiego. Tworzył w tym czasie Figury kreślone, następnie Figury hieratyczne i wreszcie Figury osiowe. Były to kompozycje (rysunkowe i malarskie) z umieszczonymi centralnie, wertykalnymi sylwetami skrajnie uproszczonych postaci ludzkich, najczęściej kobiecych (Figure dans un interieur, 1956 r.). Krytycy francuscy w 1959 r. przyznali Lebensteinowi Grand Prix na 1. Międzynarodowym Biennale Młodych w Paryżu. Od tego momentu malarz mieszkał we Francji. Natchnienie dla wyobraźni artysty stanowiły głównie wielkie teksty kultury, dziedzictwo kulturowe archaicznych cywilizacji: sumeryjskiej, babilońskiej. Inspirowały go starożytne mitologie (m.in. asyryjska, babilońska, egipska, grecka), a także Biblia. Podkreślał zwłaszcza biologiczno-fizjologiczne uwarunkowanie ludzkiej zmysłowości. W 1987 r. otrzymał niezależną Nagrodę im. Jana Cybisa. W 1998 r. Prezydent RP uhonorował go Krzyżem Wielkim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Największa oficjalna krajowa (retrospektywna) wystawa dorobku artysty odbyła się w warszawskiej Zachęcie dopiero w roku 1992.  Podsumowaniem twórczej drogi Lebensteina stała się jednak ostatecznie wystawa ?Etapy", pokazywana w Paryżu i w wielu polskich miastach w roku poprzedzającym śmierć malarza.

 

Zbigniew Makowski

Urodzony w 1930 r. w Warszawie. Studiował w latach 1950-1956 w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Malarz, rysownik, twórca unikatowych książek, poeta.
Brał udział w III. Wystawie Sztuki Nowoczesnej w 1959 r.; I Plener Koszaliński - Osieki 1963 r. Oryginalne nawiązania do surrealizmu (podczas pobytu w Paryżu w 1962 r. Makowski zetknął się z André Bretonem oraz członkami międzynarodowego ugrupowania Phases). Wzorem surrealistów, Makowski odwołuje się do swobody skojarzeń, jednak kompozycja jego prac jest geometrycznie przemyślana. W swoich kompozycjach łączy cyfry, litery, różnorakie formy geometryczne, przedmioty.       Artysta rysuje na rozmaitych materiałach. Podłoże stanowią różne gatunki tkanin m.in. aksamit, szare płótno oraz papier specjalnie ?uszlachetniany" np. patynowany. Ważną rolę odgrywają formaty prac - raz ogromne, innym zaś razem niewielkie. Sztuka Makowskiego jest przykładem tzw. geometrii romantycznej.  Istotne w jego twórczości są cytaty dawnych mistrzów literatury, które wplata w kompozycje prac. Uhonorowany prestiżowymi nagrodami przyznawanymi przez środowiska artystyczne: Nagrodą Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida (1973 r.) oraz Nagrodą im. Jana Cybisa (1992 r.). W ostatnich latach twórca związał się z krakowską galerią Zderzak, która m.in. jest wydawcą jego unikatowych książek (Tabula itineraria, 2000 r.).

 

Kazimierz Mikulski

Urodzony w 1918 r. w Krakowie, zmarł  w 1998 r. w Krakowie. Od roku 1938 studiował malarstwo w Akademii krakowskiej. W latach 1945-1946, uczył się aktorstwa i reżyserii w Studio Dramatycznym przy Starym Teatrze w Krakowie. Malarz, scenograf.
Uchodzi za jednego z najbardziej konsekwentnych przedstawicieli polskiego malarstwa metaforycznego, surrealistycznego, poetyckiego, nasyconego dużym ładunkiem liryzmu. Jednocześnie w gronie członków powojennej Grupy Krakowskiej (II) był artystą wiernym sztuce przedstawiającej, podczas gdy w twórczości wielu innych przeważało upodobanie do abstrakcji. Tuż po wyzwoleniu należał do Grupy młodych plastyków, a w roku 1957 został członkiem reaktywowanej wówczas Grupy Krakowskiej. Podobnie jak inni artyści skupieni w obu grupach, a przede wszystkim wokół przewodzącego im Tadeusza Kantora wziął udział we wszystkich Wystawach Sztuki Nowoczesnej (Kraków 1948-49, Warszawa 1957 i 1959). Uprawiał także rysunek, w tym rysunek ilustracyjny. Przez wiele lat współpracował również jako scenograf z krakowskim Teatrem Lalki i Maski Groteska. Występował również jako aktor w teatrze Kantora. Tworzył poezję. W malarstwie Mikulski odwoływał się do ?logiki" marzenia sennego (m.in. z erotycznymi podtekstami), fantazji, do poetyki baśni bądź bajki, do obrazów zapisanych w pamięci i odtwarzanych z niej w sposób spontaniczny, automatyczny. Ulubione motywy w twórczości: postacie dziewcząt, ptaki, motyle, stylizowane rośliny - drzewa. Prace w stylistyce surrealistycznej.

 

Władysław Początek 

Urodził się w  1910 w Błażowej Rzeszowskiej zmarł 1988 roku w Opolu. Uczył sie w Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu, następnie przeniósł się na Akademię Sztuki Pięknych w Krakowie. Od 1936r. prowadził pracownię plastyczną w Rzeszowie, następnie w 1945 roku przeprowadził sie do Opola, prezes ZPAP Oddz. Opole od 1954r.

Malarz, grafik, rysownik. Współtwórca środowiska artystycznego Opola. Tworzy głównie grafiki - linoryt, sucha igła, miedzioryt. Poruszał w swej twórczości tematy mitologiczne, wojenne, pejzaże miasteczek. Prace charakteryzuje kubistyczna synteza, ludowa stylizacja, oraz graficzny efekt prac niezależnie od używanej techniki plastycznej. Jego malarstwo jest dekoracyjne w wyrazie z ukrytymi, symbolicznymi znakami. Szczególna rolę w jego twórczości spełnia malarstwo ścienne ( m.in. nieistniejące: Restauracja festiwalowa - Opole, Restauracja na dworcu PKP - Opole). Tworzył również witraże, dekoracje sgrafittowe. Wielokrotnie nagradzany.

 

Bolesław Polnar

Bolesław Polnar urodził się w1952 roku w Opolu. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1972-1977), gdzie zdobył dyplom z grafiki. Grafik, rysownik, malarz. Projektuje także plakaty oraz scenografie teatralne. Bolesław Polnar, jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych osobowości artystycznych w Opolu, otworzył pierwszą autorską galerię w Opolu BP Atelier W obrazach Polnara kryją się postacie związane z życiem codziennym artysty, osoby którymi Polnar wydaje się być zafascynowany. Tworzy niezwykle estetyczny obraz rzeczywistości, w której dominują ludzie; piękne kobiety, mężczyźni oraz dzieci. Przedstawia również świat snów, podświadomych skojarzeń. Delikatnie zaznaczony kolor, oddaje pierwszeństwo czarnej lini.  Jego twórczość była wielokrotnie nagradzana. Prace w zbiorach prywatnych oraz muzealnych.

 

Zenon Henryk Rachfalski

Urodzony w 1932 roku w Chyrowie zmarł w 1987 roku w Opolu. Studia artystyczne ukończył w ASP w Krakowie w roku 1955 w pracowniach prof. J. Fedkowicza i W. Taranczewskiego. Jest współzałożycielem ?Grupy 14" plastyków rzeszowskich. W 1957 roku przybywa do Opola, gdzie podejmuje pracę pedagogiczną. W 1965 roku wstępuje do Opolskiego Okręgu ZPAP, biorąc czynny udział w jego inicjatywach - uczestniczy w większości środowiskowych wystaw i konkursów. Jest zdobywcą licznych nagród i wyróżnień. Każde płótno Rachfalskiego jest wyrafinowanym studium kolorystycznej gamy. Człowiek pozostaje jedynym tematem jego malarstwa. Maluje na dużych formatach. Najciekawszymi w twórczości artysty są rozbudowane kompozycje figuralne. Cykl ?Dom starców" ujmowany w różnych wersjach malowany ma w sobie coś z teatru i dramatycznej epickiej narracji. Sposób, w jaki traktuje temat człowieka nadaje mu charakter w tym samym stopniu dramaturga co malarza. Wielokrotnie nagradzany.

 

Erna Rosenstein

Urodzona w 1913 r. we Lwowie, zmarła w 2004 r. w Warszawie. Studiowała w wiedeńskiej Frauen Akademie w latach 1932-1934 w krakowskiej ASP pomiędzy rokiem 1934 a 1936 (pod kierunkiem Wojciecha Waissa). Malarka, rysowniczka, poetka, związana z gronem twórców krakowskich (Grupa Krakowska) i warszawskich; prezentowała swoje prace zarówno w Galerii Krzysztofory jak w Galerii Krzywe Koło. Związana z kręgiem Tadeusza Kantora Czas wojny spędziła z rodzicami we Lwowie. Okupację przeżyła ukrywając się pod wieloma nazwiskami. Wyraz tamtych przeżyć stanowi między innymi obraz Getto (1946 r.), nawiązujący do mitu Niobe. Rzeźba odznaczała się masywnym modelunkiem postaci, całość nasycono silną ekspresją. Po wyzwoleniu Rosenstein przystąpiła do Grupy Młodych Plastyków.  Brała udział w Wystawach Sztuki Nowoczesnej (Kraków 1948-1949, Warszawa 1957 r. i 1959 r.) a także w historycznej wystawie ?Dziewięciu" (1955 r.).Twórczość Rosenstein czerpie z doświadczeń surrealizmu. Artystka wydała kilka tomików poetyckich: Ślad (1972 r.), Spoza granic mowy (1976 r.), Wszystkie ścieżki (1979 r.), Czas (1986 r.).

 

Józef Szajna

Urodził się w 1922 r. w Rzeszowie, zmarł w 2008 r. w Warszawie. Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie otrzymał dyplom w zakresie grafiki (1952 r.) i scenografii (1953 r.). Był więźniem obozów koncentracyjnych w Auschwitz i Buchenwaldzie. Fakt ten ma ogromne znaczenie dla jego twórczości. Malarz, scenograf, reżyser, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W latach 1963 - 1966 był kierownikiem Teatru Ludowego w Nowej Hucie. Współpracował z krakowskim Starym Teatrem, Teatrem Śląskim w Katowicach, Teatrem Współczesnym we Wrocławiu, warszawskim Teatrem Polskim i z wieloma teatrami zagranicznymi. W Warszawie w 1971 r. utworzył Centrum Sztuki Studio. Był to autorski Teatr-Galeria. W roku 1981 zrezygnował z jego prowadzenia. Fascynowała go sztuka informel. Używał różnych technik: kolaż, guma, tekstylia i ?niemalarskie" materie. Od lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych interesował się sztuką figuratywną i ekspresjonizmem abstrakcyjnym. Reprezentował Polskę na Biennale w Wenecji w 1970 r. i 1990 r. i w Sao Paulo w 1979 r. i 1989 r.

 

Wiesław Szamborski

Urodził się w 1941 r. w Skarżysku Kamiennej. Jest malarzem nurtu nowej figuracji.
W 1966 r. otrzymał dyplom w pracowni Michała Byliny w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie obecnie jest profesorem. Po studiach Szamborski stworzył duet artystyczny z Markiem Sapetto.  Wspólnie wystawiali swoje prace. Dzieła Szamborskiego to głównie kompozycje figuralne, które odzwierciedlają nastrój szarej codzienności. Ukazywaną sylwetkę ludzką twórca traktował jako ekspresyjny znak plastyczny o wyrazistej, lecz uproszczonej formie. Charakterystycznym elementem jego obrazów jest agresywna kolorystyka. Plamy barwne są płaskie, kontrastowe, ale z  założenia prace miały być antyestetyczne. Cechowały się niemalże publicystyczną dosadnością, W latach osiemdziesiątych styl Szamborskiego uległ zróżnicowaniu. Unika plakatowej płaszczyznowości, plama budowana jest z drobnych cząstek, nadaje pracom dynamizmu. Artysta przedstawia stereotypy, w jakie uwikłany jest człowiek. 

 

Marek Sapetto

Urodził się w 1939 r. w miejscowości Końskie w Kieleckiem. Studiował w Warszawie w latach 1966-1966. Grafik, malarz. Od roku 1971 pracuje w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych jako asystent i od 1990 r. jako profesor. Po studiach należał do ?Grupy Realistów". Często wystawiał wraz z Wiesławem Szamborskim. Operuje wizerunkiem figury ludzkiej i przedmiotu.  Obraz opisuje u niego rzeczywistość społeczną. Sens obrazu miał być jasny, posługuje się społeczną umownością, rodzajem metafory. Kolorystyka jego obrazów jest żywa, agresywna. Cechy te wyróżniają jego malarstwo z lat siedemdziesiątych. W latach osiemdziesiątych obrazy Sapetta stają się komentarzami bieżących wydarzeń historycznych. Przedstawiony na nich świat jest zdeformowany, co daje wrażenie dystansu wobec wydarzeń.

 

 Reprodukcje prac:


Kazimierz  Mikulski

 ?Panna młoda - bukiet ślubny", 1966, olej.płotno, 98x73
ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie

Jan Lebenstein
 ?Scene de salon - scena salonowa", 1973, litografia czterobarwna, 49,9 x 70
ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie

Erna Rosenstein

"Nocny odlot Pegaza", 1966,olej, płótno, 109x71
ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie

Marek Sapetto

 ?Elita", 2000, tryptyk, akryl, płótno,  100x243

Łukasz Korolkiewicz

 ?Simulacrum", 1999, akryl, olej, płótno, 130x170 

Józef Szajna

 ?Kobieta z rurką", 1971-72, technika własna

Edward Dwurnik

"Moje podwórko", 1973, akryl, olej, płótno, 146x114

Antoni Fałat

"Koniec wieku, koniec Europy II", 1998 r., olej, płótno, 120x150

Zdzisław Beksiński

1974, olej na płycie,122x100cm.
ze zbiorów Galerii Polonia-Art


Reality and dreams-50 years of art at the Opole Gallery

The Anniversary Exhibition at the Opole Contemporary Art Gallery presents the most interesting artists of the last few decades, those who have shaped contemporary art in Poland in significant ways. Since its inception in 1958, the Bureau of Art Exhibitions in Opole-in 1992 officially renamed the Contemporary Art Gallery-has been promoting local artists from the Opole region, but above all endeavoured to present, what happens in art today. The exhibition "Reality and dreams-50 years of art at the Opole Gallery" is an attempt to classify important Polish artefacts from the perspective of exhibitions organised throughout the years at the Opole gallery. The works of 20 artists presented here have been divided, somewhat arbitrarily but quite consciously, into two thematic groups: reality and dreams. Under the term REALITY, the exhibition brings together artists, who analyse the tangible world in their works, presenting both its beauty and the drama of human beings embroiled in the problems of everyday existence.

Exhibition viewers can look at works of artists, who interpret the real world they were thrust into, from the political and social perspective, as well as that of individual human trials and tribulations. An important presence here is the late Józef Szajna, one of the greats in theatre and in the plastic arts, one who does not let us forget the atrocities of the Second World War. In Opole we encounter his "mannequins"-figures of suffering women wasted by the worst form of reality, war (Woman with a Pipe, Pregnant Woman).

Each decade tried to analyse the real-not only the traumatic memories but also a recording of contemporary reality that surprises us. In the painting My Backyard, Edward Dwurnik shows the threadbare world of small communities of the 1970s. Łukasz Korolkiewicz (The Back Window) and Wiesław Szamborski (Clouds over Gdansk) comment on reality in the seventies, on the dramatic events of the martial law period and its consequences. The absurdity of those days is visible in many works of artists working outside the official art world circuit. An important symbol of that decade was the initiative started by Marek Sapetto, within the movement of independent artists called The Suitcase. The suitcase is "filled" with small works that can be easily hung in apartments, at independent exhibits (The Suitcase: Candle, The Pyramid Builder, The Cage, The Compass, Closed Doors, Herring ? la Gdansk, The Great Greyness, A Harbinger of Truth, The Firing Range, A Smoke Bomb).

In other cases real paintings, figures, and objects indicate symbolic events. Against the background of purples and deep black, their meaning changes, causing anxiety in the viewer. Such impressions are created by the works of Antoni Fałat (The End of the Century, The End of Europe II).

The word DREAMS invokes artists, who have penetrated into our subconscious. Surrealism, with its depictions of fear, anxiety, and beauty, through surprising metaphors and oneiric symbols, has accompanied many artists throughout the last few decades. In Poland, introduction of unreal motifs is particularly significant, with the underlying, deeply rooted Romantic tradition (Władysław Hasior, Jerzy Duda-Gracz), where historical or "Polish" motifs are presented in mythologized ways. The Opole Gallery exhibition displays the classics of Polish surrealism. In the works of each artist gathered under the term DREAMS, we notice a subjective "transvestition" of this phenomenon in art. Metaphysical works of Zbigniew Makowski place recognizable faces, symbols, and signs into unreal configurations  (Trivia, Geraldine). The artist draws us into an intellectual game with the metaphysical space of his works.

Drawing and composition are particularly important here. An object removed from its everyday context, despite the careful geometric ordering of the configuration, becomes demonic, and takes on new, unreal meanings. Kazimierz Mikulski's works influence us in similar ways, with the addition of eroticism and sensuality of tree-women, flowers (The Bride-a wedding bouquet). In this context, the works of Zdzisław Beksiński make an enormous impression, demonic and saturated with the internal dramas of their creator. Erna Rosenstein's works become extremely important, uniting what is real with the world of fantasy. Rosenstein invites us inside the world of her own dreams and nostalgic memories (The Fifth Season, Pegasus Flies away Tonight). The exhibition also brings together many other names significant in Polish and in world art, such as Jan Lebenstein, Maria Jarema.

The paintings of Opole artists still remain outside the official art world circuit, yet they inscribe themselves quite well into the show's main idea. Zenon Henryk Rachwalski screams to us like Francis Bacon from his paintings-nightmares. His works are full of dramatic expressiveness and alienation within an unspecified space. The exhibition allows us to step into the more subtle world of oneiric memories depicted in the paintings of Bolesław Polnar. The word DREAMS also describes Władysław Początek's art.

The exhibition "Reality and dreams-50 years of art at the Opole Gallery" presents yet another period of artists' struggles with the world, where it is sometimes difficult to separate reality from dream. Terrifying experiences of war, shabby everydayness, and drama of communist Poland had a great impact on the work of artists presented here. Equally worth a closer look are paintings from the 1990s, as well as most recent ones from the years 2000-2008 (Łukasz Korolkiewicz, Zbigniew Makowski, Marek Sapetto, Antoni Fałat). Here as well dream remains interwoven with reality-more media-based, focused around consumption, but also not devoid of metaphysical meanings.

The principal aim of the exhibition's organizers was to depict social problems, anxieties and dreams of the artists, who have worked in the last 50 years. In an obvious way, the exhibition "Reality and dreams-50 years of art at the Opole Gallery" does not provide a complete representation of those experiences, but in a significant way signals the presence of important figures and works in Polish contemporary art.


Realität und Träume - 50 Jahre Kunst in der Oppelner Galerie

Die Jubiläumsausstellung in der Galerie für Moderne Kunst in Oppeln ist eine Präsentation der interessantesten Schöpfer der letzten Dekaden, die bedeutenden Einfluss auf die Gestalt der modernen Kunst in Polen hatten. Das seit 1958 bestehende Büro für Künstlerische Ausstellungen in Oppeln, und später, seit 1992 seine rechtmäßige Nachfolgerin - die Galerie für Moderne Kunst, fördert das Schaffen der lokalen Künstler - die mit dem Oppelner Land verbunden sind; doch hauptsächlich bemüht sie sich, die aktuellen künstlerischen Ereignisse zu zeigen. Die Ausstellung ?Realität und Träume - 50 Jahre Kunst in der Oppelner Galerie" ist eine Probe, die wichtigen Artefakte in der polnischen Kunst aus der Perspektive der Ausstellungen zu systematisieren, die im Laufe der Dekaden in der Oppelner Galerie organisiert worden sind. Das Schaffen der hier präsentierten 20 Künstler wurde ziemlich konventionell, aber bewusst, in zwei Themengruppen geteilt: Realität und Träume. REALITÄT ist ein Stichwort, das bei der Ausstellung Künstler sammelt, die in ihrem Schaffen die Welt analysierten, indem sie ihre Schönheit, als auch das Drama des Menschen zeigten, der in die Alltäglichkeit verwickelt ist. Bei der Ausstellung kann man Werke von Künstlern bewundern, die die angetroffene Realität interpretieren: politische, gesellschaftliche, als auch solche, die in ihrem Schaffen das Thema des individuellen Ringens der Menschen mit der Alltäglichkeit darstellen. Eine wichtige Gestalt, die die Schrecken des 2. Weltkrieges nicht vergessen lässt, ist der vor kurzem gestorbene große Theaterschöpfer und Schöpfer der bildenden Kunst - Józef Szajna. In Oppeln sehen wir seine ?Marionetten" - Gestalten von leidenden Frauen, die von der schlimmsten Form der Realität, wie das der Krieg ist, ausgemergelt wurden (Frau mit Röhrchen, Schwangere Frau).

In jeder Dekade wurden Versuche unternommen, die Realität zu analysieren - nicht nur traumatische Erinnerungen, aber auch Aufzeichnungen der uns verwundernden Gegenwart. Edward Dwurnik zeigt in dem Bild Mein Hof die graue Realität der kleinen Gemeinschaften der 70-er Jahre. Łukasz Korolkiewicz (Fenster zum Hof), Wiesław Szamborski (Wolken über Danzig) beziehen sich auf die Realität der 80-er Jahre, auf die dramatischen Ereignisse des Kriegszustandes und seiner Konsequenzen. Die Absurdität der damaligen Tage ist in vielen Arbeiten der Künstler zu bemerken, die außerhalb des offiziellen Kunstumlaufes gewirkt haben. Ein wichtiges Zeichen dieser Dekade war die von Marek Sapetto initiierte Aktion im Rahmen der Bewegung der unabhängigen Künstler unter dem Titel Reisekoffer. Der Reisekoffer ist mit kleinen Arbeiten ?gefüllt", die man geschickt in Wohnungen als unabhängige Ausstellungen aufhängen kann (Reisekoffer: Kerze, Pyramidenerbauer, Käfig, Kompass, Geschlossene Tür, Hering nach Danziger Art, Das große Grau, Wahrheitsverkünder, Schießstand, Rauchkerze).

Ein Andermal beziehen sich realistische Bilder, Gestalten und Gegenstände an symbolische Bedeutungen. Auf dem Hintergrund aus Violettschattierungen und tiefem Schwarz verändern sie ihre Bedeutung, rufen die Unruhe des Betrachters hervor. Solche Eindrücke gewinnen wir beim Betrachten der Arbeiten von Antoni Fałat (Ende des Jahrhunderts, Ende des Europas II).

Das Wort TRÄUME stellt bei der Oppelner Ausstellung Künstler vor, die unser Unterbewusstsein penetrierten. Der Surrealismus, der die Angst, Befürchtungen und Schönheit durch überraschende Metaphern, onirische Symbole zeigt, begleitete viele Schöpfer in den letzten Dekaden. Einen besonderen Charakter gewinnt in Polen das Zeigen von unrealistischen Inhalten, das mit einer tief angewurzelten Tradition der Romantik (Władysław Hasior, Jerzy Duda - Gracz) gefüttert ist, wo auf eine mythologisierte Weise die geschichtlichen oder ?polentumlichen" Inhalte dargestellt werden. Bei der Ausstellung in der Oppelner Galerie kann man die Klassiker des polnischen Surrealismus sehen. Im Schaffen eines jeden Künstlers, der um das Wort TRÄUME konzentriert ist, sehen wir eine subjektive ?Travestie" dieser Erscheinung in der Kunst. Metaphysische Arbeiten von Zbigniew Makowski, in den wir Gesichter, Zeichen, Inschriften erkennen, die in unrealistischen Systemen platziert werden (Trivia, Geraldine). Der Künstler führt uns in ein intellektuelles Spiel mit dem metaphysischen Raum seiner Arbeiten ein. Zeichnung und Komposition haben hier eine ungemein wichtige Bedeutung. Der aus der alltäglichen Umgebung herausgezogene Gegenstand wird, trotz der geometrischen Sorgfalt des Systems, dämonisch, gewinnt neue, unrealistische Bedeutungen. Ähnlich empfangen wir die Arbeiten von Kazimierz Mikulski, die zusätzlich mit Erotik und Sinnlichkeit von Baum-Frauen, Blumen (Braut - Brautstrauß) erfüllt sind. Sehr effektiv präsentiert sich in diesem Kontext das Schaffen von Zdzisław Beksiński, dämonisch und voll von inneren Dramen des Autors. Ungemein wichtig werden die Arbeiten von Erna Rosenstein, die das, was realistisch ist, mit der Welt der Phantasie verbindet. Rosenstein führt uns in die Welt der eigenen Träume und nostalgischer Erinnerungen (Die fünfte Jahreszeit, Nächtlicher Abflug des Pegasus). Darüber hinaus sammelt die Ausstellung viele anderen, für die polnische und für die Weltkunst bedeutenden Namen: u.a. Jan Lebenstein, Maria Jarema.

Außerhalb des offiziellen Kunstumlaufes bleiben weiterhin Bilder polnischer Schöpfer, die sich doch wunderbar in das Konzept der Exposition einpassen.  Zenon Henryk Rachwalski schreit, wie Francis Bacon, zu uns aus seinen Bildern - Alpträumen. Seine Arbeiten sind voll dramatischer Expression und Entfremdung in einem unbestimmten Raum. Bei der Ausstellung treten wir auch in eine subtilere Welt der onirischen Erinnerungen, die in den Bildern von Bolesław Polnar präsentiert werden. Das Wort TRÄUME bestimmt auch das Werk von Władysław Początek.

Die Ausstellung ?Realität und Träume - 50 Jahre Kunst in der Oppelner Galerie" zeigt nacheinander folgende Jahre des künstlerischen Ringens mit der Welt, wo es manchmal schwer ist, den Wachzustand vom Traum zu unterscheiden. Schreckliche Kriegserfahrungen, graue Realität und Drama der Zeiten der Volksrepublik Polen hatten einen starken Einfluss auf die Künstler, deren Arbeiten wir präsentieren. Es lohnt sich auch, bei den Bildern aus 90-er Jahren des vergangenen Jahrhunderts, als auch bei den neuesten aus den Jahren 2000 - 2008 (Łukasz Korolkiewicz, Zbigniew Makowski, Marek Sapetto, Antoni Fałat) anzuhalten. Auch hier mischt sich der Traum mit der Realität - schon mehr mediengerecht, auf Konsum konzentriert, doch nicht ohne metaphysische Bedeutungen. Die Idee der Organisatoren der Ausstellung war es, die gesellschaftlichen Probleme, Ängste und Träume der Künstler zu zeigen, die in den letzten 50 Jahren gewirkt haben. Selbstverständlich gibt die Ausstellung ?Realität und Träume - 50 Jahre Kunst in der Oppelner Galerie" kein vollständiges Bild dieser Erfahrungen, doch sie signalisiert auf eine bedeutungsvolle Weise die Anwesenheit der für die polnische Kunst der Gegenwart wichtigen Personen und Werken.

Czas
26.10.2008
Lokalizacja
Galeria Sztuki Współczesnej
pl. Teatralny 12 45-056 Opole